Każda litera ma na tej płaszczyźnie swoje pole i swój dźwięk. Tekst czyta się sam, litera po literze, w równym rytmie. Odczytana litera wypiętrza swoje pole i w tej samej chwili wybrzmiewa, a potem powoli opada. Zanim zniknie, kolejne litery podnoszą swoje miejsca. Te, które wracają najczęściej, rosną najwyżej. Zdanie staje się krajobrazem.
Można go obejrzeć z każdej strony, przeciąć i zmierzyć. Obraz i dźwięk powstają z tych samych danych, w kodzie, w czasie rzeczywistym. To, co słyszysz, jest tym, co widzisz. Wpisz własny tekst albo pisz prosto na płaszczyznę.
Nagrania: tonejs-instruments (MIT).