Pierwsza część pracy magisterskiej „Melbourne N–S 2047”, obronionej w 2013 roku na Politechnice Krakowskiej. Przedmiotem całości jest wizja nowego, zwartego i wielofunkcyjnego centrum Melbourne o powierzchni 17 km²; ta część to analiza metropolii, która tę wizję poprzedza.

Melbourne mierzy się z presją demograficzną, rozlewaniem się przedmieść, rosnącymi kosztami życia i problemem mobilności w skali całego regionu. Praca proponowała inną drogę: zamiast dalszej ekspansji — zwartą tkankę śródmiejską opartą na transporcie publicznym, pieszym i rowerowym, rozwijaną na terenach poprzemysłowych i portowych, traktowanych dotąd jako bariera.

Punktem odniesienia była praktyka dr. Krystiana Seiberta (1930–2015), który po latach pracy w Polsce współtworzył najważniejsze dokumenty planistyczne stanu Wiktoria: strategiczny plan Melbourne, przekształcenie Docklands i śródmiejski Southbank. Część założeń pracy zdążyła się urzeczywistnić — Fishermans Bend jest dziś największym obszarem rewitalizacji w Australii, a Docklands stały się pełnoprawną dzielnicą.

Na tę część składa się osiemnaście schematów prowadzących od skali kontynentu do skali śródmieścia: połączenia, położenie, struktura urbanistyczna, transport publiczny i indywidualny, zieleń, czynniki kulturowe i środowiskowe, wysokość i struktura zabudowy, inwentaryzacja.