Jedna płaszczyzna, złożona wielokrotnie bez przerwania. Wstęga wyrasta z poziomu terenu, łamie się po przekątnej i prowadzi w górę: każde zagięcie jest jednocześnie granicą jednej przestrzeni i początkiem następnej.

Płaszczyzna jest strukturą główną. Fałdy obejmują po kilka kondygnacji, a kubatura powstaje w przestrzeniach pomiędzy zagięciami. Wypełnia je struktura drugorzędna: stropy pośrednie, szkło, trzon. Wypełnienie może się zmieniać, wstęga trwa.

Szkic – forma – budynek. Ta sama linia w trzech stanach: zapisana ręką, wydobyta jako rzeźba, osadzona w mieście jako makieta. Z każdym etapem przybywa warstw, a linia pozostaje ta sama.

Jedna linia, poprowadzona bez odrywania ołówka: przepływ, ciągłość, kontynuacja.